صنعت گردشگری امروزه در ردیف صنعت های پردرآمد و پاک وکم هزینه دنیا قرار دارد و پیش بینی می‌شود تا سال ۲۰۱۰، ۲۰۰ میلیارد دلار درآمد کشورهای دنیا از این بخش تأمین شود.

گردشگری امروز به یك صنعت بسیار مهم در تمام جهان تبدیل شده و بخش عمده ای از اقتصاد كشورهای جهان را به خود اختصاص داده است به طوری كه این صنعت در افزایش درآمد و ایجاد شغل بسیار حائز اهمیت است و می تواند بسیاری از معضلات اقتصادی كشورهایی كه با جمعیت جوان روبه رو هستند را رفع كند.

این صنعت دردنیا ابعاد مختلفی دارد.  با توجه به این که ایران طبق آمار سازمان جهانی جهانگردی دارای رتبه پنجم جاذبه های طبیعی و رتبه دهم جاذبه های باستانی و تاریخی است و همچنین جمعیت جوان رو به گسترش، نرخ بالای بیکاری، لزوم افزایش درآمد ارزی و سرمایه گذاری خارجی توجه بیش از پیش به این بخش می تواند زمینه رسیدن به اشتغال کامل، افزایش درآمد ارزی، معرفی تمدن و فرهنگ ایرانی به جهانیان، تعامل گسترده و سازنده با کشور های دنیا، در هم شکستن مرزهای قومی و اقلیتی را فراهم کند .

موفقیت یا شكست صنعت گردشگری در هر كشور به طور مستقیم به اعمال سیاست های حمایتی دولت بازمی گردد،  به نحوی كه هر چه چتر حمایتی دولت نسبت به توریسم گسترده تر باشد، شكوفایی در این بخش هم بیشتر است.  ایران كشوری است كه جاذبه های گردشگری آن بنا بر اظهارنظرهایی كه جهانگردان و گردشگران از آن داشته اند، هر گردشگری را به وجد آورده است. جدا از جاذبه های تاریخی كه در نوع خود در سطح جهانی بی نظیر هستند، وجود برخی موهبت های طبیعی چون روستاهای تاریخی و شگرف، میراث غنی و تمدنی، جلوه هایی بی نظیر از اكوتوریسم و... هر كدام در نوبه خود می تواند توریسم كشور را با تحولی بزرگ روبه رو سازد.

 گزارش ها حاكی است، میزان درآمد جهانی حاصل از گردشگری رقمی معادل ۷۰۰ میلیارد دلار است كه سهم ایران از این درآمد هنگفت تقریباً یك دهم درصد است.

کشورها، جوامع و منطقه ها به صورت فزاینده ای به این حقیقت پی برده اند که برای بهبود وضع اقتصادی خود باید ابتکار عمل به خرج دهند و درصدد یافتن راه های تازه ای برآیند.  اگر چه در منطقه های مختلف شرایط متفاوت است ولی همواره صنعت توریسم و گردشگری عاملی برای بهبود وضع اقتصادی بوده است.

برنامه ریزی و مدیریت گردشگری ، به دلیل تازگی و پیچیدگی موضوع خود ، با ابعاد مختلف محیطی ، اقتصادی ، اجتماعی ، فرهنگی ، کالبدی و فنی سروکار دارد که با توجه به تمامی این ابعاد ارتقای کیفیت محیط یک شهر می تواند  به عنوان اصلی ترین هدف طرح های گردشگری مورد توجه قرار گیرد ، در واقع یک محیط شهری جذاب و پویا می تواند در جذب گردشگر تا حد زیادی موثر باشد و صرفا لازم نیست که شهری دارای سابقه تاریخی و فرهنگی قوی ویا جاذبه های طبیعی بالقوه باشد بلکه با توجه به اینکه امروزه گردشگران همواره در پی یافتن مکانی آرام و دلپذیر با امکانات رفاهی مطلوب می باشند می توان ازطریق تامین خدمات و سهولت دسترسی با امکانات حمل و نقلی مطلوب و بوجود آوردن محیطی جذاب و پویا به شکلی که بتواند کلیه افراد جامعه را به درون فضای شهری دعوت  نماید می توان زمینه جذب گردشگر را در محیط شهری فراهم آورد .

بنابر آنچه گفته شد اولین سوالی که به ذهن می رسد این است که آیا ارتقاء کیفیت محیط شهری می تواند در جذب گردشگر موثر باشد و تا چه حد این عامل در توسعه گردشگری نقش دارد ؟ و همچنین محیط شهری مطلوب برای جذب گردشگر باید دارای چه ویژگی ها و شرایطی باشد ؟ با توجه به فقدان استراتژی مشخص و عدم ارائه برنامه جامع از سوی دولت در زمینه ارتقای کیفی محیط شهرها ، همواره این پرسش مطرح می شود که گردشگران برای ورود به یک محیط شهری نیازمند چه امکانات و تسهیلات ویژه ای هستند و مدیریت شهری چه تمهیداتی را می تواند در زمینه جذب گردشگر به کار گیرد .

بنابراین سعی این تحقیق تحت عنوان ارتقای کیفیت محیط شهری با نگرش توسعه گردشگری پاسخگویی به سوالات فوق می باشد .